ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ


ΤΟ 2ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ
1, 2 και 3 ΜΑΪ ΟΥ 1998

ΘΕΜΑ : Η εκπαίδευση στο Αβερώφειο και η επίδραση της στον
επαγγελματικό προσανατολισμό των αποφοίτων του.

Το θέμα αυτό επέλεξε το ΔΣ για να οργανώσει το δεύτερο Συνέδριο του Συνδέσμου μας στους Δελφούς. Το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο, με ένα θαυμάσιο καιρό, υποδέχθηκε φιλόξενα στον ξενώνα του, για δυο διανυκτερεύσεις, τους 70 σύνεδρους-εκδρομείς και στην αίθουσα «Διόνυσος» τις δύο ημερίδες μας.

Τη πρώτη μέρα, στο ταξίδι για τους Δελφούς, με το διώροφο λεωφορείο, κάναμε στάση για επίσκεψη με ξενάγηση από τον τεχνικό Διευθυντή της ΕΥΔΑΠ, Αβερωφίτη Γιάννη Ναζλόπουλο στο τέλος της σήραγγας, έξω από την Άμφισσα που έρχεται από το Μόρνο. Το απόγευμα το πρόγραμμα περιελάμβανε εκδρομή στο Γαλαξίδι. Το πρώτο δείπνο γευτήκαμε στον Όμιλο του Γαλαξιδιού και το θαλασσινό περιεχόμενό του ήταν η πρώτη μας γαστριμαργική απόλαυση, αφού και όλα τα άλλα γεύματα στην τραπεζαρία του Κέντρου ικανοποίησαν και τους πιο δύσκολους καλοφαγάδες.

section_2b_2_t
section_2b_1_t

Τη δεύτερη μέρα, αφού ηρεμήσαμε μακριά από την αγχωτική καθημερινότητα της Αθήνας, ατενίζοντας τον κάμπο της Άμφισσας και τον Κορινθιακό κόλπο από τα άνετα δωμάτια μας, στις εννέα το πρωί βρεθήκαμε στη ζεστή και (τυχερή για το Αβερώφειο ) γνώριμη αίθουσα «Διόνυσος», όπου μετά από λίγα λόγια του, ο πρόεδρος του ΣΑΑΣΑ, Βασίλης Βαγής έδωσε το λόγο στον Ερρίκο Χατζηανέστη. Εκείνος, ως Πρόεδρος του Συνεδρίου σκιαγράφησε το πλαίσιο της 2ης Δελφικής συνάντησής μας. Στη συνέχεια, μετά από σύντομο χαιρετισμό, άρχισε την εισήγηση της η προϊσταμένη συνεδρίων του Κέντρου, Λίτσα Φλωρεντή. Αναφέρθηκε στην επίδραση του σχολείου μας στις ανθρώπινες αξίες και την έλλειψη αυτών των αξιών στην εποχή μας.

-Ο εισηγητής, ερευνητής της ιστορίας των Αιγυπτιωτών, καθηγητής Ευθύμης Σουλογιάννης, μεταξύ άλλων τόνισε το μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων που αποφοίτησαν από το Αβερώφειο και επεσήμανε την πολλαπλότητα και ευρύτητα στη γενική μόρφωση με την οποία προίκισε αυτό το Γυμνάσιο τους αποφοίτους του.

-Η εισήγηση της Μαθηματικού, σχολικής συμβούλου του Υπουργείου Παιδείας Ευπραξίας Κοθάλη-Κολοκούρη ήταν μια επιστημονική μελέτη της καλής οργάνωσης που είχε η Κοινότητα Αλεξάνδρειας. Αναφέρθηκε στην υλικοτεχνική υποδομή και το καθηγητικό δυναμικό, καθώς και στα ωρολόγια και αναλυτικά προγράμματα του Αβερωφείου και τόνισε ότι την οργάνωσή του, με εξαίρεση αυτήν ορισμένων ονομαστών κολεγίων, δύσκολα τη βρίσκει κάποιος σήμερα στη Μέση Εκπαίδευση.

- Η εισηγήτρια εκπαιδευτικός Νίνα Καλαβά-Μυλωνά, αφού ανέλυσε τη σημερινή έννοια του επαγγελματικού προσανατολισμού και τις σύγχρονες επιδράσεις του, τόνισε ότι η επιτυχία των αποφοίτων του Αβερωφείου στο επάγγελμά τους οφείλεται στην επίδραση που είχαν: οι οικογενειακές αρχές, το ελληνικό και πολιτιστικό περιβάλλον της παροικίας, το Αβερώφειο με τις άρτιες εγκαταστάσεις του και το άριστο καθηγητικό προσωπικό, που μπορεί το παιδαγωγικό του σύστημα να ήταν αυταρχικό και συντηρητικό, πλην όμως βοηθούσε με αγάπη, στην απόκτηση πραγματικής και όχι στείρας γνώσης, αλλά και τη πραγματική παιδεία και πολιτισμό.

-Μετά πήρε το λόγο το μέλος του ΔΣ του ΣΑΑΣΑ Γιώργος Φλωρεντής (εκπρόσωπος της Κοινότητας Αλεξάνδρειας) και ενημέρωσε για τις τελευταίες εξελίξεις και τη δομή που θα έχει το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα «Μέγας Αλέξανδρος» στο Chatby, τονίζοντας ότι το όραμα αυτό γεννήθηκε στην αίθουσα που βρισκόμαστε στο 1ο Συνέδριο πριν από έξι χρόνια .

-Στην εισήγησή του ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Βασίλης Πεκλάρης, αφού αναφέρθηκε στη σωστή γενική μόρφωση που παρείχε το Αβερωφείο, υπερτόνισε τη συμβολή σ΄ αυτήν των διαφόρων μαθητικών δραστηριοτήτων όπως οι θεατρικές παραστάσεις, η διοργάνωση εκθέσεων, η τακτική έκδοση περιοδικού.

-Στην τελευταία εισήγηση, ο εκφωνητής της ΕΡΤ Βασίλης Βαγής με απλά λόγια αναφέρθηκε σε πρόσωπα, αλλά και στο αλεξανδρινό περιβάλλον που επέδρασαν στις επαγγελματικές του επιλογές.


section_2b_3_t
Σ.Λορεντζιάδης - Γ.Ναζλόπουλος - Δ. Παπάζογλου – Μ. Χαλιώτης – Γ. Νικολόπουλος

Το πρωί της Κυριακής, η συνεδρία άρχισε με σύντομη περιγραφική πολεοδομική εισήγηση της αχιτέκτονος-πολεοδόμου Ήβης Παπαδάκη, με θέμα τις χωροταξικές μετακινήσεις του τόπου διαμονής και κατοικίας των Ελλήνων στις διάφορες περιόδους της αλεξανδρινής ιστορίας. Στη συνέχεια, πήραν το λόγο πολλοί σύνεδροι που με παρεμβάσεις τους κατέθεσαν προσωπικά τους βιώματα και ανέπτυξαν με ποικίλους και περιγραφικούς τρόπους την επίδραση που δέχθηκαν από το Αβερώφειο και την ελληνική Αλεξάνδρεια. Τέλος, οι σύνεδροι αφού υιοθέτησαν ως πόρισμα φράσεις που ανέφερε στη συζήτηση ο Β.Βαγής, αποδέχθηκαν και πρόταση του ιδίου για φιλοτέχνηση και τοποθέτηση ανδριάντα του Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ στην πόλη που ίδρυσε.

ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
Ευχαριστώ για την τύχη που είχα να γεννηθώ και να μεγαλώσω, αυτή τη δύσκολη μεταπολεμική εποχή, στην Αίγυπτο και όχι στην πατρίδα των προγόνων μου την Ελλάδα.
Ευχαριστώ την Αλεξάνδρεια για τον κοσμοπολίτικο τρόπο ζωής της.
Ευχαριστώ τους ικανούς δασκάλους μου για τη γνώση που μου μετέδωσαν.
Ευχαριστώ την Κοινότητα για τα άρτια οργανωμένα σχολεία της.
Ευχαριστώ που έζησα της ελληνικής Αλεξάνδρειας την τελευταία λάμψη της.

section_2b_4_t
Αναμνηστική πυρογραφία του Συνεδρίου

Ευχάριστη νότα του συνεδρίου ήταν η χιουμοριστική ομιλία του Βασίλη Πεκλάρη, που έγινε στο περιθώριο του συνεδρίου:

ΤΟ ΘΗΤΑ
Χειμώνας, κρύο, χιόνια. Τα γύρω θεόρατα βουνά ήταν σκεπασμένα από θολά σύννεφα. Τα θέλγητρα της φύσης είχαν χαθεί μεσ’ τη θολούρα. Η κατοχή είχε τυλιχτεί σα θηλιά γύρω απ’ το λαιμό της Ελλάδας.
Ήμουν πολύ μικρός στο μικρό χωριό μου. Θυμάμαι το θείο Χρήστο, τη θεία Γλύκω, τη θεία Μαρία και καμιά ντουζίνα άλλους θείους και θείες. Από κει μέχρι το 1949 στην Αθήνα...θείος Αχιλλέας, θείος Κώστας, θεία Ελένη. Χρόνια δύσκολα γεμάτα θλίψη αλλά και θαλπωρή, θυσίες αλλά και θριάμβους.
Ένα θαμπό πρωινό του 1949 ξεκινήσαμε για την Αλεξάνδρεια μέσα σ’ ένα θαλασσοπνύχτη. Εκεί έμεναν, εκτός απ’ τον παππού και τη γιαγιά, τρεις θείες και άλλοι τρεις θείοι. Ήμουν 6 χρονών και έπρεπε να βρω το θάρρος να πάω στα θρανία του Δημοτικού. Είχα όμως τέτοιο φόβο που η μάνα μου θερμοπαρακάλεσε τη θεούσα γειτόνισσά μας ν’ αφήσει την κόρη της τη Θεανώ να με πηγαίνει στη Δαβαράκειο. Τη Θεανώ, αν και πιτσιρίκος, την έβλεπα σα θεά. Η θωριά της μου θύμιζε τα θαυμαστά παραμύθια με τις θεσπέσιες θεές της ελληνικής μυθολογίας.
Μετά από τρία θλιβερά χρόνια στη Δαβαράκειο, ο πατέρας μου μας πήγε στο Καφρ-ελ-Ζαγιάτ. Τo θέαμα της σιδερένιας θολωτής γέφυρας πάνω στο Νείλο ήταν θαυμάσιο. Εδώ ωστόσο, δεν είχα ούτε θείες ούτε θείους, παρά μόνο τη θεία λειτουργία (τις Κυριακές) και τη Θάλεια.
Η Θάλεια ήταν η νέα θεά μου. Την έβλεπα κάθε μέρα στο σχολείο και ο θώρακάς μου έκανε “θαμπ-θαμπ”. Ο φίλος μου, ο Θρασύβουλος ήταν πιο εξελιγμένος και θεωρούσε τη Θάλεια απλώς σαν ένα άλλο θνητό θηλυκό, καλό μόνο για θωπείες.
Στο Καφρ-ελ-Ζαγιάτ, λόγω έλλειψης πραγματικών, “υιοθέτησα” ως θείους, τους δυο θαυμάσιους δασκάλους μου, τον κ. Εκτωρίδη και τον κ. Παπαστεφάνου. Θα τούς θυμάμαι πάντα.
Στο Αβερώφειο Γυμνάσιο εκείνης της εποχής δεν υπήρχαν μαθήτριες. Υπήρχε όμως, δίπλα, το Γυμνάσιο θηλέων που για κάποιον, ελπίζω θεμιτό, λόγο λεγόταν Παρθεναγωγείο.
Ο πρώτος φίλος μου ο Πάτελος ήταν πολύ θεοσεβούμενος. Όλο με το Θεό ασχολιόταν. Δεν έχανε θεία λειτουργία, για θεία λειτουργία. Θεωρούσε τη θεολογία και το θυμίαμα ως θεόσταλτα δώρα και θύμωνε σα θεριό, αν του έφερνε κανείς αντιρρήσεις. Αφού ως κι’ εμένα έπεισε να κρατώ τα θεία εξαπτέρυγα στον Ευαγγελισμό.
Στα θρανία του Αβερωφείου, ο άλλος φίλος μου, ο Θωμάς, θυσίαζε σπουργίτια ή τα εξαφάνιζε στο θύλακα του παλτού του όταν έξω φυσούσε θυελλώδης ο άνεμος ο οποίος μερικές φορές, έκανε θρύψαλα τα τζάμια της θύρας της εισόδου. Ο Γυμνασιάρχης μας ο κ. Χατζηανέστης φρόντιζε να έχει πάντα θεαματική παρουσία και δε σήκωνε θρασύτητα από κανένα μαθητή. Τον ενοχλούσε επίσης, ο θόρυβος και το μάτι του θόλωνε αν κάποιος θερμόαιμος θεωρούσε τον εαυτό του θύμα και έπαιρνε το θάρρος να αντιμιλήσει. Ο καθηγητής μου των μαθηματικών ήταν ο Θόδωρος ο Γεράκης και καθηγήτρια των Ελληνικών η κ. Θέμις.
Όταν πρωτάκουσα για Θ1, Θ2, Θ3 νόμισα ότι επρόκειτο για διαβαθμίσεις κάποιας θεότητας...η πρώτη σειρά, ας πούμε, των ηρώων, η δεύτερη των ημίθεων και η τρίτη των θεών. Δεδομένου ότι πάντα θυμόμουν τη Θεανώ και τη Θάλεια και ότι η κ. Θέμις ήθελε να με ξεφορτωθεί από τα Ελληνικά, αποφάσισα να πάω στη Θ1.
Αυτός ήταν ο πρώτος και τελευταίος επαγγελματικός προσανατολισμός μου στο Αβερώφειο Γυμνάσιο Αλεξανδρείας. Φαίνεται ότι κάπου βαθιά μέσα μου, το ‘Θήτα’ είχε ριζώσει τόσο πολύ που ασυνείδητα με οδήγησε στη Θ1.
Όταν διαπίστωσα ότι η Θ1 δεν είχε θεϊκές ιδιότητες, ήταν πλέον αργά. Ο θρήνος δε θα ωφελούσε σε τίποτε και μόνο οι θεσπέσιες συγκεντρώσεις του Σαββάτου στο γραφείο του κ. Χατζηανέστη έσβηναν λίγο τη θλίψη που βάραινε το θώρακά μου. Στο Θήτα είχαμε ως καθηγητή της Φυσικής τον κ. Μάρκου που μας μάθαινε θερμότητα, θερμοδυναμική, θερμοηλεκτρισμό και άλλα πολλά και θαυμαστά. Ο κ. Μάρκου ήταν θιασώτης της εντατικής διδασκαλίας, ήταν όμως πολύ θεριακλής κι’ έτσι του τα συγχωρούσαμε όλα. Ο Νίκος ο Γεράκης μάς έδειχνε όλες τις ενώσεις του θειαφιού και του φθορίου και όχι μόνο. Η θέλησή του να μας θεμελιώσει τους νόμους της Χημείας, ήταν όντως αξιοθαύμαστη. Ήταν πάντα χαμογελαστός και θαύμαζε τον Θερβάντες.
Ο κ. Αργυρούδης είχε ένα μεγάλο θησαυρό γνώσεων Αρχαίων Ελληνικών τα οποία, όμως, ήταν για μας σαν κολύμπι σε θολά νερά. Είχε μια βροντερή φωνή με θεαματικά “κρεσέντο” στο σήμα του το κατατεθέν: “Το’ πε πάλι” που ακολουθούσε τις όχι λίγες βλακείες που λέγαμε στο μάθημά του. Ο κ. Καρακώστας, από την άλλη, έκανε θραύση με τις θελκτικές συναρτήσεις και τα θεωρήματά του, αλλά πολλοί από μας νομίζαμε ότι το «διαφορικό» ήταν εξάρτημα αυτοκινήτου και το ολοκλήρωμα σεξουαλική σχέση. Η Δις Ρέτου μας δίδασκε το Θούριο του Ρήγα. Όταν όμως προσπαθούσαμε να εφαρμόσουμε στην πράξη το “καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή...”, θύμωνε θεαματικά και μας έστελνε για θάψιμο στο θαμπό γραφείο του κ. Χατζηανέστη, το θεάρεστο έργο του οποίου περιμέναμε θαρραλέα.
Στη Θ3 ήρθε επιτέλους το πρώτο και μοναδικό θηλυκό στην τάξη μας. Τη λέγανε Θεοδώρα και -τι άλλο;- έγινε αμέσως φίλη του συμμαθητή μου του Θησέα.
Όλα τα παραπάνω μ' έκαναν να έχω μιά θετική άποψη γιά τη ζωή και μια επαγγελματική θεώρηση που πήγαζε κατ' ευθείαν απ' το Θήτα. Τελικά το Θήτα του Αβερωφείου ήταν σκέτο θαύμα.
Τα θετικά αυτά στοιχεία του Αβερωφείτικου Θήτα φάνηκαν στο Πολυτεχνείο. Δεν περνούσε μέρα χωρίς θεωρήματα και θεωρίες που μου θύμιζαν το Θήτα. Θανατερές εξετάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και μόνο η Θήτα συμφωνία το Μπετόβεν μου έδινε λίγη ανακούφιση. Για κάποιο λόγο το πτυχίο μου δεν είχε κανένα θήτα. “Λες” σκέφτηκα “να έφυγε από τη ζωή μου αυτό το γράμμα;”. Τίποτε τέτοιο! :
Η πρώτη μου δουλειά ήταν δίπλα στη θάλασσα, προϊστάμενός μου ήταν ο Θεμιστοκλής καί έμενα στην οδό Θηβών.
Η τελευταία μου δουλειά, στην Καβάλα, είναι στα πετρέλαια της Θάσου που έχουν τη μεγαλύτερη στον κόσμο περιεκτικότητα σε θειάφι! Περιττό να σας πω ότι η γυναίκα μου λέγεται Θεοφανώ και ο γιός μου Θεόδωρος...!!Ελπίζω πως με τα παραπάνω γίνατε τόσο σοφοί που σίγουρα θα καταλάβατε το Θήτα τι σημαίνει.

Βασίλης Γ. Πεκλάρης

 



ΣΑΑΣΑ Copyright 2017 © Σύνδεσμος Αποφοίτων Αβερώφειου Σχολής Αλεξάνδρειας


Designed by ::: Metaforce :::